31. யாங்கு யர்ந்தவர் யாவருந் தாழ்வரோ

யாங்கு தாழ்ந்தவர் யாருமு யர்வரோ

ஓங்கு மாதவ ரோம்பும ரங்கனப்

பூங்க ழன்மணி பாதுகை போற்றுவன்.

32. பம்பு மம்பர முற்று மித்தல முற்ற பத்திர மாயினு

மிம்ப ரார்கலி யேழு சேர்ந்துதெ ரித்த லாமசி யாயினுங்

கொம்ப னாயிர வாய னேயவ னோது வானென வாயினும்

கம்ப ரன்மணி பாது கப்பணை தான்வ ரைதலு மேலுமே.

33. ஓது மாமறை கோத றத்தெளி வாகு பாவரு மோகையில்

நாத மேதினிக் காதி னந்தன னாதி காவியந் தன்னொடும்

போத வேதவி யாத னோதியவேத மாகிய பாரதம்

பாதூ ! நின்பரி காணுமெம்மனோர் கண்ணிரெண்டென வொண்ணுமே.

34. மாய னங்கள ரங்க னங்கிரி தாங்கு பாதுகை! யோங்குநிற்

காய நன்றுசு ருக்கு வித்தர வாய்வி ருத்திவி ரித்தார்

மாய ணத்தற மேறு தூமன மாம தித்திரு வாளருன்

னேய மல்கிய வாறுகண்களி னாறு மாண்பவர் காண்பரே.

35. மாறி லாமறை யுட்பொருள்தெளி வாகு மாரிட வாற்றலின்

வீறு சாற்றும றிக்கை யீட்டிலு தித்த வாதிரா மாயணம்

கூற லாலரி பாதூ! நின்னிறை வேத முன்னிறை யோதலும்

தேறு வார்குறி கொண்டதேமுது வேத முற்றுமு ணர்ந்திலார்.

36. நிற்க மும்மறை தாம வற்றினு மிக்கதாயரி பாதுகாய்!

கற்கு நின்குண வீட்ட மூட்டிரா மாயணம் மது காண்டுமே

எற்கு முற்சும னில்ல வள்ளணி யஞ்சி லம்பொலி விஞ்சுபூஞ்

சொற்க ளின்னிசை பாத வாதர வொண்மி குங்கவி வன்மிகன்.

37 கேச வன்னிரு தாண்ம லர்ச்சர ணேர்பு கற்குறு பேறெனத்

தேசு றச்சிர மீது பூணணி யேது மூதுவர் தேறுவார்

பூசை யாடா னாடு தாழ்சடை சூடு கொன்றையின் வாடையே

வீசு மப்பன தப்பதா வனி வீறு வாய்நிறை வாழ்த்துவாம்.

38 வந்தி னம்மின மாக நின்பணி வேலை வந்தனை தந்துனை

முந்து தம்முடி யேந்த வும்பர்கண் முன்னு றப்புரி பூசலுக்

கெந்தை மாலநி கேச னாதர வேத்தி ராஞ்சிவி லக்கநீ

டுந்து மவ்வரி பாதூ ! நின்பரி போற்ற வல்லவ ரார்கொலோ?

39 கல்ல தில்லெழில் தைய லுய்யலுஞ் சாடு நூறிடு தையலு

மொல்லை வானதி நாறலும் நிறை நீறதின் மனன் வீறலும்

சொல்ல தூதது செல்ல லும்பிற சொல்ல ரும்பல செய்யுமால்

தொல்ல டிக்கிணை யான்ற பேரளிதோன்று தாணிலை நண்ணுவன்.

40 பூவ னாளினி னாலு மோரிரு மூவி நாடியின் மூவுமத்

தேவ ராமவர் தாம வேமர்க ளேறு மையலி லையுற

மேவு தாழ்முடி மீது போதெதை யேந்து மாந்தரை நோக்குவார்

தாவு மாலிரு தாளி னண்பிணை யப்ப தாவனி நாடுவன்

21. என்னு ளக்களக் காதலை வென் றதாற்

பன்னு மெய்ப்பொரு ணாமர்க ளாம்புகழ்

மன்னு மால்பத மம்முனி யந்நிலை

யென்னு மச்சட சித்துக ளேத்துவன்.

22. தமமறுந் தமர்க டன்மத் தமிழ்மறை தலைமேற் றாங்காத்

தமியர்கள் குரவு தீரத் தண்ணளிப் பெரிய வள்ளல்

தமரெனத் திரும ணாள னவர்திறத் தருமை பூக்க

அமையுமச் சடகோ பன்தா னவனடி நிலையு மானான்.

23. திருமணிப் பாதூ ! நீதாங் கிருமறைக் கிறுதி யென்றே

விரிநிலத் திருவ முங்கி விளங்கரு ளரங்கன் தாணின்

றொருநலத் துடன்பி றந்தா ருயர்திணை வழுத்து மாறல்

விரதிநின் சடகோ பப்பேர் புனைந்திறை யுருவி ரித்தான்.

24. தொண்டர்கோ முனிவன் தானுந் தொடுகழற் பாதூ! நீயுங்

கொண்டதா லோது சீர்த்தி யொண்சட கோபப் பேராற்

பண்டுவாய் மொழிமு னோனாற் பகரதன் பொருளு முன்னால்

அண்டமீ திரண்டு மார்க்கு மாகுமா றாயிற் றன்றே.

25. கவிஞர்கட் கிறைவன் செந்நா வண்சட கோபன் பாடுஞ்

செவிகளுக் கினிய செஞ்சொல் லிசைகளா யிரமு மான்றோர்

செவிமடுத் தடிநி லாயுன் சீரொலி யமுத நாம

மலருளத் தினிக்கு மாறன் னவனதென் றொருமை யோர்வார்.

26. கேசவன் தமர்கள் வாழத் திருவெழும் பருவ மேழாய்

மாசறுத் தோங்கி யன்னா னாதரத் தாத ரேறுந்

தேசுடைச் சடகோ பன்பேர் நீசுமந் தவனின் மாணப்

பேசுருந் தொண்டு தானாம் பெற்றிநற் பாதூ! பெற்றாய்.

27. அரிமணத் தளிம மாகி யவன்பணி யுருத்த ரித்தாய்

குரைகழற் குறடி ரண்டாய்த் தொண்டிரு மடங்குகொண்டாய்

திருவடித் தொழும்பர் பாலுன் விருத்தியே விளங்கப் பின்னும்

நிரைதிருப் பாதூ! பூண்டாய் நீசட கோப னாமம்.

28. கவியுனைச் சடகோ பன்தான் பாடியாட் பட்டான் பாவால்!

அவனதின் னமுத நாம மணிந்தவற் காட்பட் டாய் நீ

உவகையிற் பொறைய யளந்தோ னும்மையா ளுடையனானான்

புவனநன் றுற்ற வெல்லா மூவர்நும் முனிமை யொன்றில்.

29. விந்தம டக்கிய விந்தையொ டுந்தொரு சிந்துவு றிஞ்சி யுடன்

வந்தழி மாயர்கள் மாய்ந்தழி தீயென வாண்மைவ ளர்ந்தெ ழுமா

சிந்தனெ னுங்குட முந்தன்மொ ழித்திரு வென்றுமி தொன்று ளதென

றந்தமு தன்மறை பாதுகை யச்சட கோபவ ணத்து மிழ்வாய்.

30. மன்னருண லந்திகழ ரங்கனணி பாதூ!

என்னிடையு னாயிரந டைக்கவிபி றக்கத்

தன்னடையி னல்குநல மல்குசட கோப

திருப்பாதுகமாலை

வேதமுடி யேறுதிரு வீறுபெறு மாறன்
றாதியரி யோதுகவி வாதியரி யென்றே
கோதுகல மீதுதலை கோடிமறை பாடச்
சோதியரு ணீதிநெறி வேதியனு தித்தான்.

ஓதியரு மறைதானே யோதுமறை தானாகி
ஓதுமறை முடிப்பொருளாய்த் தனைநல்கு மோரிறைவன்
பாதமலர் தாங்குமதிப் பெருங்காதற் பாதுகமீ
தோதுதிரு வாயிரநூ லோங்குகசீர் பல்லாண்டே.

ஒருதனை யொக்க மிக்க வொருவரிங் கற்ற வுண்மை
தெரியிரு மறையி னுச்சி யிறைமைகூ றொருமை நாமக்
குருவர னொருக னாவிற் குணநிதி யரங்க நாதன்
குரைகழ னிலைகு லாவுங் குணமொழி வழங்கி வாழ்வாம்.

போதநால் வேத நாவொன் றொழிந்தவே றெந்த நாக்கொண்
டாதிமா வரங்க நாதன் பாதுகப் புனித மீக்கூற்
றோதுமா றென்ற தோர வோருமம் மறையி னோங்கற்
சோதிவாய் மலர்ந்து மிழ்ந்த சுடர்மொழிச் சோதி வாழி.

விரி யாயிர முடி யேறிய விழி யாயிர மெனமூ
துரை யாதிய னிறை யாய்மறை முடி யாய்திரு வடியா
யிர மாரரு ளது தானிறை நிலை தேறிய நலனே
தெரி யாயிர மறை நாறிய பெரி யாரருள் பெறுவாம்.

இர வென்றொரு பொரு வில்வரு மிர வில்லுரி மறைவில்
தர வென்றள வறு தண்ணளி தரு தன்னொளி நிறைவில்
இரு வையக வள வென்றொரு கள வன்றரு ளிறைவன்
சர ணன்றறை மறை மாணிறை நிறை தாளிணை பணிவாம்.

http://namperumal.wordpress.com